Βλέποντας κανείς τις εκατοντάδες μουριές που είναι φυτεμένες στο χωριό μας, εύκολα μπορεί να αντιληφθεί τα έντονα καλλωπιστικά και φυσιολατρικά αισθήματα που έτρεφαν μέσα τους οι πρόγονοί μας. Κυριολεκτικά, δεν υπάρχει σπίτι στο χωριό, που στην αυλή του να μην υπάρχει μία μουριά, οι οποίες αποτελούσαν το καμάρι της αυλής, το στολίδι του σπιτιού.

Αν και οι παππούδες μας είχαν πάμπολλες επιλογές για καλλιέργεια καλλωπιστικών δένδρων, ωστόσο όμως προτιμούσαν τις μουριές, κυρίως τις πλατανομουριές που είχαν μεγαλύτερο και πιο όμορφο φύλλο απ΄τις άλλες, σαν του πλατάνου. Αυτό το πυκνό καταπράσινο φύλλωμα του δένδρου, εκτός από ομορφιά και παχύ ίσκιο, εξασφάλιζε και την καλύτερη τροφή για τα οικόσιτα ζώα. Και όχι μόνο, τα κλαδιά γίνονταν φούρκες για τις φασολιές, ο φλοιός απαραίτητος για το πλέξιμο του κρεμμυδιού και ο κορμός τους, η καλύτερη πρώτη ύλη για νεροβάρελα και τσιότρες.

Διαφήμιση

Αξίζει λοιπόν ν΄ αναφερθούμε στην πιο γηραιότερη και μεγαλύτερη μουριά του χωριού μας, η οποία βρίσκεται στο καφενείο και είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμά του, μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που όταν θέλει κάποιος να αναφερθεί σε αυτό, αναφέρεται στη μουριά, λέγοντας: «πάλι κάτω απ΄τη μουριά την έβγαλες σήμερα;» ή «φάγαμε κάτι μεζέδες κάτω απ΄τη μουριά…» κ.α.

Και πράγματι, αυτό το ταπεινό, ήσυχο και απαρατήρητο απ΄όλους μας, δένδρο, προσδίδει τόση ομορφιά και παχύ ίσκιο στο χώρο, που χωρίς αυτή, ο καταστηματάρχης θα κατέβαλε σίγουρα μεγαλύτερες προσπάθειες για προσέλκυση πελατείας.

Πόσοι και πόσοι δεν πέρασαν κάτω απ΄τις φυλλωσιές της! Τα γεροντάκια του χωριού, που γέμιζαν τα τραπεζοκαθίσματα, παίζοντας πρέφα και δηλωτή τ΄ απομεσήμερα του καλοκαιριού. Οι ΑγιαΣοφίτες της Αθήνας, παίρνοντας τον πρωινό καφέ τους και εκστομίζοντας ταυτόχρονα φιλοσοφίες και πράγματα άγνωστα και αλλόκοτα για τους ντόπιους, που τους άκουγαν με προσοχή. Ο ταχυδρόμος μοιράζοντας γράμματα στις νοικοκυρές, που είχαν πιάσει από νωρίς τις ψάθινες καρέκλες, περιμένοντας τον. Οι μπρούκληδες της Αμερικής που ….εξιστόριζαν τα κατορθώματά τους και όλος ο υπόλοιπος κόσμος και λαός που ξεκουράστηκε για λίγο κάτω απ΄τη φυλλωσιά της, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τη δροσιά, τον ίσκιο και την ομορφιά της.

Αξίζει λοιπόν να δοξάσουμε το δένδρο και μαζί με αυτό και τους παππούδες μας, που είχαν τη σοφία, ώστε με απλές εργασίες της καθημερινότητας, να προσφέρουν τόσο μεγάλο έργο.


πηγη http://agiasofiablog.gr/

Αφήστε ένα σχόλιο

Τελευταία νέα - Επικαιρότητα